[ad_1]
به گزارش دانشجو
به نقل از دانشجو، دورهی پلی بک ها به آخر رسیده است. دورهای که برخی از خوانندگان موسیقی پاپ، برای پوشاندنِ ناتوانیهایشان در خواندن، دست به دامنِ پلی بک میشدند. برخی از خوانندگان موسیقی پاپ با پشتیبانیِ تهیه کنندگانشان، توهین بزرگی به مخاطبان میکردند. خوانندگانِ تازهکار هنگامی ناتوانی خود را در اجرای زنده میدیدند، ناگزیر و برای از دست ندادنِ درآمدهای هنگفت، دست به دامنِ پلی بک میشدند.
افرادی که روی صحنه کنسرت پلی بک میکردند، اگر دستشان رو میشد، مورد عتابِ شدیدی از سوی مخاطبان قرار میگرفتند؛ علتش هم برخوردهای مخاطبان و علاقهمندان به موسیقی با این خوانندگان می بود. همه ما مواردی را در خاطر داریم که ویدیوهایی از برخی اجراها انتشار میشد که نشان میداد خواننده روی صحنه فقط لب میزند؛ همین ویدیوها برای این خوانندگان و تهیهکنندگانشان زیاد گران همه میشد و حتی بعضی اوقات زندگیِ حرفهای یک خواننده را برباد میداد.
اکنون اما دیگر این بساط جمع شده است.
اکنون احتمالا داخل دوران تازهای در موسیقی پاپ ایران شدهایم. دورانی که خوانندگان باید توانایی خود را در خواندن روی صحنه، اثبات کنند. در زیاد تر اجراهای موسیقی پاپ ناظر هستیم که خوانندگان در طول کنسرت، تلاش میکنند تا به مخاطبان اثبات کنند که پلی بکی در کار نیست.
اواسط هفته قبل، حجت اشرفزاده اجرای در تالار وحدت داشت. اجرایی که در قالبِ اختتامیه نخستین جشنواره سرود فجر می بود. اشرفزاده در این اجرا چند قطعه از آهنگهای محبوبش را برای مخاطبان خواند. او برای قسمت پایانی اجرایش، آهنگِ معروفِ «ماه و ماهی» را انتخاب کرده می بود.
اشرفزاده که خوانندهای برخواسته از بسترِ موسیقی ایرانی است، قسمت آخرِ آهنگِ «ماه و ماهی» را بدون میکروفن خواند. به راستی که این کار جرات و جسارت و توانِ بالایی میخواهد. خواندن بدونِ هیچ میکروفنی! و دلنشین این که صدای او آنقدر حجم بالایی داشت که حاضران در سالن را تحت تاثییر قرار داده می بود.
این کارِ حجت اشرفزاده علاوه بر اثباتِ توانمندیهای فنی او در خواندن، بار دیگر اثبات کرد که ما در موسیقی پاپ کشورمان، در دورانِ تازهای هستیم که خوانندگان به راستی باید توانِ خواندن داشته باشند؛ دیگر شوآفها و شکلِ کارها جواب نمیدهند!
انتهای مطلب/
دسته بندی مطالب
[ad_2]منبع