سوال های مهمی که خانم خبرنگار نپرسید_دانشجو

به گزارش دانشجو-طیبه مجردیان: نخستین نشست خبری رئیس‌جمهور زمان بی‌نظیری برای نقل کردن با اهمیت ترین مسائل حوزه زنان می بود. به علت دقت گسترده مردم و رسانه‌ها به این نشست، امکان دیده شدن موضوعات مطروحه افزایش می‌یافت و می‌توانست دقت و حساسیت مسئولین و مردم را برانگیزد. این زمان را حتی تعداد بسیاری از خبرنگاران حاضر در همان جمع هم به دست نیاوردند.

اما در عین ناباوری مجدد قضیه حجاب و گشت ارشاد به آن شکل خاص نقل شد. این مقدار تمرکز بر نوشته حجاب و گشت ارشاد این سوال را به ذهن می‌آورد: آیا واقعاً همه مشکلات زنان در چند گرم شال و روسری خلاصه می‌شود؟ آیا حجاب تا این اندازه مانع رشد و پیشرفت زنان است که جهت شده دختران ما از رقابت‌های علمی، ورزشی و هنری بین‌المللی بازبمانند؟ و خلاصه این که آیا جامعه زنان برای حجاب، حالت اسف باری دارد و یک لنگه پا معطل حل این معضل لاینحل ایستاده و حل این قضیه حتی از مشکلات معیشتی و رفاهی مردم هم الزامی‌تر است؟ آیا این حجم از اصرار بر مساله حجاب از دل مطالبات واقعی مردم بیرون می‌آید؟

احتمالا چند سال پیش تا این مدت برای برخی این ابهام وجود داشت که در روبه رو قضیه حجاب چه باید کرد؟ گشت ارشاد، آری یا خیر؟ آیا بهتر نبوده است که از ابتدای انقلاب، حجاب اجباری نمی‌شد و همانند برخی کشورها، هر کس به دلخواه خود حجاب را انتخاب می‌کرد؟ عده‌ای می‌انها گفتند تا کی انقلاب باید برای قضیه حجاب هزینه بدهد؛ بگذارید هر فردی هرطور می‌خواهد بپوشد. برخی دیگر پای مسائل فقهی را به بین می‌کشیدند که آیا حکم حجاب شرعی است یا عرفی؟

قضیه حجاب حتی در زمان انتخابات نیز به دستاویزی برای منازعات سیاسی تبدیل می‌شد و برخی برای جلب نظر رأی‌دهندگان، ژست روشنفکری می‌گرفتند و روی این نوشته مانور می‌دادند. عده‌ای هم می‌انها گفتند که ما با گشت ارشاد مخالفتی نداریم، اما معتقد بودند که پلیس باید آخرین حلقه باشد و دیگر ارگان‌ها در این عرصه کم‌کاری کرده‌اند. زخم‌های بازی می بود که بعد از فوت مرحوم مهسا امینی مجدد سر برآورد و جمهوری اسلامی مقصد حملات ناجوانمردانه قوت‌های متخاصم قرار گرفت.

بگذرد که سپس از رهاشدگی چند صباح تازه و دیدن مظاهر برهنگی و کشف حجاب و هم اندیشی حول این نوشته تعداد بسیاری از گره های ذهنی باز شد. این که مبارزه با حجاب نوک پیکان انقلاب جنسی و یک نزاع جهانی و فراتاریخی است و این روال نقطه انتهایی ندارد. این که حجاب حکم قطعی دین است و در موقعیت جاری قیمت استراتژیکی دارد و مظهر نبرد تمدنی است و به دقیقاً به همین خاطر جوامع غربی با گسترش حجاب مبارزه می‌کنند.

مجدد برمی‌گردیم به همان قصه همیشگی که حوزه زنان دستخوش بازی های سیاسی است و تا وقتی که ما در زمینی که دیگران برایمان طراحی کرده‌اند بازی می‌کنیم، مشکلات اساسی حوزه زنان دیده نمی‌شود و حل نخواهد شد.

اگر به من به گفتن نماینده جامعه زنان تریبون داده می‌شد درمورد مشکلات زنان سپس از مادری برای رئیس جمهور میگفتم که سپس از یک عمر تلاش در عرصه‌های تخصصی از ادامه مسیر باز می‌همانند و از او میخواستم به وعده خودش برای تامین مهدکودک‌های با کیفیت در ادارات و سازمان‌ها از جمله دانشگاه‌ها جامه عمل بپوشاند. از او می‌خواستم بازوی خانواده در امر فرزندپروری باشد و بخشی از بار سنگین مادری را از شانه‌های مادران دلسوز بردارد. عرصه اشتغال دختران و زنان تحصیلکرده در جستجوی شغل را فراهم کند. لایحه ارتقاء امنیت زنان را که تا این مدت بعد از گذشت یک دهه و با وجود تلاش شبانه روزی تعداد بسیاری از کارشناسان و متخصصین در مجلس معطل مانده را مجدد به جریان بیندازد. اما هیچکدام از این مسائل نقل نشد و این جای تأسف است که انرژی حوزه زنان در این بازی‌های سیاسی هدر می‌رود.

انتهای مطلب/