پایِ لنگ در ورزش پایه/ نبوده است تجهیزات استاندارد درد همیشگی ژیمناستیک – دانشجو | اخبار ایران و جهان

به گزارش خبرنگار مهر، ژیمناستیک ورزش پرطرفدار جهان و پر مدال المپیک به رغم اندوخته‌گذاری کشورها، در ایران به علت مشکلات مالی مهجور مانده و سال‌ها است با نبوده است وسایل یا غیراستاندارد بودن آن‌ها دست و پنجه نرم می‌کند. این رشته که از آن به گفتن «ورزش پایه» نام می‌برند در انعطاف بدنی ورزشکاران زیاد اثرگذار است و می‌تواند پله‌ای برای حرفه‌ای شدن ورزشکاران دیگر رشته‌ها محسوب شود اما سال‌ها است ژیمناستیک با مشکل مهم استاندارد نبوده است تجهیزات مواجه است.

اوج شکوفایی ژیمناستیک ایران از سال ۹۷ است که ژیمناست‌های ایران پیروزی‌های بسیاری در رقابت‌های برون مرزی کسب کردند اما فرسودگی امکانات در سالن‌های تمرین معضل همیشگی آن‌ها می بود، یقیناً مشکلات ژیمناستیک تنها به افتتجهیزات و غیراستاندارد بودن وسایل ختم نشد و در چند سال تازه مشکلات مدیریتی علتشد که حالت این فدراسیون روز به روز آشفته‌تر شود. به طوری که در همین یک سال تازه که فدراسیون حالت نابه‌سامانی داشت یک نسل از ژیمناست‌های ایران که می‌توانستند آینده این رشته ورزشی را فراهم کنند برای دعوای مدیران بر صندلی ریاست از بین رفتند و کمتر فردی به این نوشته دقت کرد.

با وجود همه این مشکلات و سختی‌ها ژیمناستیک ایران خوش درخشید و اولین مدال تاریخی بازی‌های آسیایی هانگژو و اولین وجود در المپیک پاریس را سپس از ۶۰ سال به دست آمد. مهدی الفتی تنها ورزشکار ایرانی می بود که سپس از ۶۰ سال و در شرایطی که فدراسیون تا چند زمان قبل آن با مشکلات مدیریتی مواجه می بود توانست سهمیه المپیک پاریس را از آن خود کند و نشان دهد اگر مدیران ورزشی دست از دعوای مدیریتی خود بردارند این رشته سخن‌ها برای گفتن دارد.

آخرین باری که ایران در این رشته نماینده‌ای در المپیک داشته به سال ۱۹۶۴و وجود جمیله سروری، ژیمناست ۱۴ ساله در المپیک توکیو برمی‌گردد که یقیناً آن زمان المپیک سهمیه‌ای نبوده است و اکنون در المپیک پاریس الفتی این طلسم را ناکامی و یک نماینده از ژیمناستیک ایران بدون سهمیه وایلدکارت داخل المپیک شد.

اکنون ژیمناستیک ایران که دوران پساالمپیک را توانایی می‌کند؛ هم چنان با مشکل همیشگی عدم تجهیزات مناسب و استاندارد روبه رو است؛ این رشته ورزشی نشان داد در سایه یک برنامه‌ریزی منجسم و مدیریت پایدار می بود می‌تواند شگفتی‌ساز شود اما جدال با تجهیزات غیراستاندارد موضوعی نیست که بتوان راحت از کنار آن گذشت.

از آخرین باری که تجهیزات ورزشی ژیمناستیک به ایران آمده سال‌ها است می‌گذرد و احتمالا گفتن این جمله بیشتر از همه تلخ باشد که ژیمناست ایران در شرایطی به با اهمیت ترین آوردگاه ورزشی دنیا رسید که ورزشکار آن با تجهیزات غیراستاندارد تمرین می‌کرد!

رئیس فدراسیون ژیمناستیک بعد از المپیک پاریس چندین دفعه به نوشته تجهیزات استاندارد در ژیمناستیک ایران و مساعدت مسئولان ورزش ایران اشاره کرد و در این باره حرف های است: «او گفت و گو فقط پول و اعتبارات نیست که آن را هم در اختیار نداریم، اما او گفت و گو این است که ما باید چطور این وسایل را بخریم و تهیه کنیم؟! متأسفانه تحریم‌ها دست ما را در زیاد از قسمت‌ها بسته است.

قسمت‌هایی هم که تحریم نیست قوانین دست و پای ما را می‌بندد. به گفتن مثال اگر ما می‌خواهیم خریدی انجام دهیم باید لوازم استاندارد خارجی تهیه کنم، اما در سرزمین تولیدکننده داخلی داریم و من باید در سامانه مخصوصی خواست بدهم و یک تولیدکننده ایرانی اظهار آمادگی کند و برای ما این دستگاه را بسازد، اما آیا این دستگاه همان وسیله‌ای است که قهرمانان ما روی آن باید مسابقه بدهند؟!»

اکنون این روزها نگاه‌ها به سمت وزارت ورزش و جوانان است؛ دنیامالی چند ماهی است مسند وزارت ورزش را در اختیار گرفته و اهالی ورزش انتظار دارند تا او زیاد تر از قبل به فکر ورزش‌های پایه همچون ژیمناستیک باشد؛ درد ژیمناستیک درد امروز و دیروز نیست و نیاز است در سایه حمایتو دقت از سوی مسئولان این مشکلات به حداقل برسد، اکنون حتی یک پیست استاندارد در حد مسابقات بین المللی که ملی‌پوشان بتوانند در آن تمرینات خود را پیگیری کنند، حاضر نیست و این زیاد تر از همیشه ژیمناستیک ایران را با مشکلات زیاد مواجه می‌کند.

کمتر از دو سال دیگر بازی‌های آسیایی ناگویا برگزار می‌شود و مسئولان ورزش اگر هم چنان دل به مدال آوری ژیمناستیک ایران بستند باید برای امکانات و شرایط این رشته فکری کنند؛ قطعاً نمی‌توان از ورزشکارانی که از حداقل‌ها محروم می باشند انتظار نتیجه حداکثری داشت.