عطار به روایت شفیعی کدکنی_دانشجو

به نقل از دانشجو، یازدهمین چاپ از «اسرارنامه» عطار نیشابوری با تصحیح محمدرضا شفیعی کدکنی از سوی نشر سخن انتشار شد و در دسترس علاقه‌مندان قرار گرفت.

شمار آثار منسوب به عطار در منبع های گوناگون متغیر است، برخی ۱۱۴ تاثییر برای او ذکر کرده‌اند؛ چنان‌که عمر او را نیز ۱۱۴ سال تخمین زده‌اند؛ یعنی عطار به‌ازای هر سال از حیات خود، یک کتاب نگاشته است، برخی ۴۴ و در منابعی نیز ۶۶ تاثییر ذکر شده است. نسبت دادن این تعداد تاثییر به یک نفر خالی از افسانه‌پردازی‌هایی نیست که حول زندگی شاعر شکل گرفته است، با این حال محمدرضا شفیعی کدکنی که تا بحال آثاری از عطار را تصحیح کرده است، تنها هفت تاثییر را تاثییر قطعی شاعر می‌داند: علت‌الطیر، تذکره‌الاولیا، الهی‌نامه، دیوان اشعار، اسرارنامه، مختارنامه و مصیبت‌نامه.

«اسرارنامه» از جمله مثنوی‌های مسلم‌السند عطار و به گمان زیادً جزو اولین آثار اوست که شبیه دیگر آثار عطار، بر بُعد معنوی و روحانی انسان پافشاری دارد. این تاثییر مشتمل است بر ۳۳۰۵ بیت در ۲۲ مقاله. سه مقاله نخستین آن به ترتیب درموردٔ توحید و نعت رسول اکرم و فضائل خلفای راشدین است.

کتاب، مشتمل بر حکایاتی است تا لب نوشته را به ذهن مخاطب خود رساند. به باور پژوهشگران، عطار در این تاثییر در اراعه حکایات زیاد تر بر شیوه سنایی نظر داشته است.

شفیعی کدکنی درمورد قیمت شعر عطار و جایگاه آن در ادبیات فارسی معتقد است: به لحاظ تاریخی‌، شعر عطار سپس از شعر سنایی‌، دومین اوج شعر عرفانی فارسی است و بعد از عطار، بلندترین قله شعر عرفانی‌، جلال‌الدین مولوی است. سه موج بزرگ، ‌سه خیزاب بلند حیرات‌آور‌، در این دریا وجود دارد: اول سنایی و دوم عطار و سوم جلال‌الدین مولوی‌، این‌ها سه اقلیم گسترده‌، سه کهکشان جدا گانه‌اند که فضای بی‌کرانه شعر عرفانی فارسی‌، و بی‌اغراق‌، شعر جهان را احاطه می‌کنند و در ضمن کمال استقلال، سخت به یکدیگر وابسته‌اند و یکدیگر را تکمیل می‌کنند.

شعر عطار در نگاه نخستین، گاه‌، خواننده را می‌رماند. اما شکیبایی و قدری آمادگی روحی ملزوم است تا به درون این باغ راه اشکار کنیم. هنگامی انس گرفتیم، می‌بینیم که در آن سوی برخی ناهماهنگی‌ها،‌ چه منظومه منسجمی از حس و اندیشه موج می‌زند.

شفیعی کدکنی درمورد قیمت شعر عطار و جایگاه آن در ادبیات فارسی معتقد است: به لحاظ تاریخی‌، شعر عطار سپس از شعر سنایی‌، دومین اوج شعر عرفانی فارسی است و بعد از عطار، بلندترین قله شعر عرفانی‌، جلال‌الدین مولوی است. سه موج بزرگ، ‌سه خیزاب بلند حیرات‌آور‌، در این دریا وجود دارد: اول سنایی و دوم عطار و سوم جلال‌الدین مولوی‌، این‌ها سه اقلیم گسترده‌، سه کهکشان جدا گانه‌اند که فضای بی‌کرانه شعر عرفانی فارسی‌، و بی‌اغراق‌، شعر جهان را احاطه می‌کنند و در ضمن کمال استقلال، سخت به یکدیگر وابسته‌اند و یکدیگر را تکمیل می‌کنند.

شعر عطار در نگاه نخستین، گاه‌، خواننده را می‌رماند. اما شکیبایی و قدری آمادگی روحی ملزوم است تا به درون این باغ راه اشکار کنیم. هنگامی انس گرفتیم، می‌بینیم که در آن سوی برخی ناهماهنگی‌ها،‌ چه منظومه منسجمی از حس و اندیشه موج می‌زند.

انتهای مطلب/