حل معمای هستی از سوی امام رضا (ع)_دانشجو

به نقل از دانشجو، در بین ائمه اطهار علیهم السلام، وجود مبارک امام رضا (ع) به گفتن عالم آل محمد علیهم السلام شناخته خواهد شد. این در حالی است که آن حضرت دارای محاسن و القاب بزرگ و پسندیده تعداد بسیاری می باشند که نشان از عظمت روحی و معنوی ایشان دارد. اما شناخته شدن و مشهور بودن به گفتن عالم آل محمد علیهم السلام دارای نکات و ظرایف تعداد بسیاری است که برای فهمیدن آن باید به سراغ اهل علم رفت و رمز این مسئله را از آنها جویا شد.

دانشجو در او مباحثه با حجت الاسلام علی میعادی، استاد حوزه و محقق دینی، به بازدید جایگاه و اسرار لقب عالم آل محمد علیهم السلام برای امام رضا (ع) پرداخته است.

چرا عالم بودن این اندازه اهمیت دارد؟

امام رضا (ع) را به گفتن عالم آل محمد علیهم السلام می‌شناسیم. برای فهمیدن این لقب ملزوم است بدانیم اصولاً چرا عالم بودن این اندازه اهمیت دارد که یک امام معصوم با داشتن تعداد بسیاری خصلت‌های برجسته و پسندیده، به طور خاص به گفتن عالم شناخته می‌شود؟

موضوعی که همه بشریت احتمالا در همه دوره‌ها و ادوار دنبالش بوده و آن معما که تا این مدت هم احتمالا می‌شود او گفت که به دست جریان بشریت – نه جریان انبیا و اولیا- نتوانسته حل بشود، آن معما قضیه علم است که زیاد هم مهم است. به این علت که هر کاری بخواهید انجام دهید باید بر مینای علمی باشد. یعنی مملکت وجود ما را او اداره می‌کند.

همین اکنون و همین هستی که ما روی زمین آن نشستیم که خداوند متعال آن را خلق کرده، بر مبنای علمی قرار گرفته است. این تعداد انسان که اگر یک لحظه از بالا نگاه کنید انسان‌ها را ببینید که چه مقدار تابع قوانین و مقررات خاص می باشند که همه تابع همان مسئله علمی‌اند. یک لحظه جهان را ساده کنید، یک معادل ریاضی می‌شود.

سپس می‌بینید که همه مجهولات را هنگامی ساده می‌کنید می‌رسد به یک مجهول اساسی که واقعاً این بشر دارد چه کار می‌کند؟ اولین معمایی که ما در عالم با آن روبه رو هستیم قضیه علمی است. این مسئله نقل است که علم چه هست؟ کجا است؟ می‌خواهد چه کار کند؟ متعلقش چه هست؟ معلوم چه هست؟ ما باید کدام مسیر را برویم؟

مسئله دلنشین این است که دو میل قابل دقت در درون انسان وجود دارد. هر دو هم فطری‌اند؛ یکی میل به راحتی و میل به سهولت، میل به کارهای آسان، آسایش و اسایش. انسان آسایش را دوست دارد. فکر نمی‌کنم هیچ آدم عاقلی باشد که این میل را در خودش نداشته باشد. یعنی بین راه مختصر و راه بلند قطعاً راه مختصر انتخاب می‌کند. سپس از طرف دیگر به شدت کمال‌خواه و طالب کمال است، یعنی میل کمال طلبی دارد. این دو تا را شما بگذارید کنار هم، ببینید چطور می‌توانید در درون انسان جمع شود. کمال خواهی و راحت‌طلبی هر دو در درون ما می باشند.

هر دوی اینها هم از شئون لذت نفس ماست. یعنی هم ما از کمال لذت می‌بریم و هم از راحت‌طلبی لذت می‌بریم. اما یک زمان لذت می‌بریم با آن نفس دنی و پست و یک زمان لذت می‌بریم به آن نفس قدسی.

حال سوال این هست که این فاصله راحتی و کمال را چطور باید پر کرد؟ علم می‌آید این قضیه را حل می‌کند و فاصله بین راحت‌طلبی و کمال طلبی را درست می‌کند. به ما می‌گوید چطور با ساده‌ترین مسیر و با ساده‌ترین راه به بیشترین و پرکمال‌ترین برسیم.

علم این وسط قرار می‌گیرد. همه بشر را نگاه کنید در هر حرکت فکری این کار را می‌کنند، یعنی در حقیقت یک تجزیه تحلیلی برای این که ساده‌ترین چیز برای آن کمال چیست. یقیناً اکنون مصداق کمال چیست و مصداق راحتی چیست، هر فردی هم بر پایه انگیزه‌های خودش به تعریفی می‌رسدو

حل معمای هستی چطور امکان پذیر؟

معمای این فاصله و سهولت و کمال را چه چیزی می‌تواند حل کند؟

معمای این فاصله و سهولت و کمال را چیزی نمی‌تواند پر بکند جز علم صحیح. اگر شما عالم صحیح شدی می‌توانی بفهمی چطور به جواب برسی. اکنون شما این‌ها را ضرب کنید در مسائل حقوقی، در مسائل اضطراب، در مسائل عاطفی، در جهان‌بینی، ایدئولوژی و…

همین پیچیدگی در جهان معاصر در ادامه گفت تا این که بشر دائماً به خود می‌پیچد و کلافه می‌شود. تا این که یک جایی سر باز می‌کند، جنگ می‌شود، تا یک جای دیگر سرباز می‌کند فقر می‌شود، یک جای دیگر بی‌معرفتی نسبت به خالق سبحانه و تعالی می‌شود، یک جای دیگر بی‌معرفتی به اهل بیت می‌شود.

فهمیدن این موضوعات همان طور که اشاره کردید زیاد سخت است. برای کشف رمز از علم مخفی عالم هستی چه باید کرد؟

همه این علم و رمز و رازها را تنها وجودی می‌تواند فهمیدن کند و برای اهل علم تبیین بفرماید که معصوم به اراده خدا باشد و دارای علم الهی باشد تا رمزی را فهمیدن کند که خدای متعال در هستی به ودیعه گذاشته است. این فهمیدن را عالم از خاندان پیامبران و اولیا می‌تواند فهمیدن کند.

در بین ائمه اطهار علیهم السلام هم گفتن علم در لقب دو معصوم به کاررفته است؛‌ امام باقر (ع) که به باقرالعلوم مشهور می باشند و امام رضا (ع) که به گفتن عالم آل محمد (ع) شناخته خواهد شد. صفت امام باقر (ع) و صفت امام رضا (ع) هر دو لقب در حقیقت متضمن علم می باشند.

عالم بودن در خاندان پیامبر (ص)

مسئله قابل دقت این است که هر دو لقب را معصوم به ایشان داده‌اند.

همین طور است. لقب باقرالعلوم را که معروف است رسول خدا (ص) فرمودند. چنانکه جابر سلام می‌داد به امام باقر (ع) و می‌او گفت پیامبر (ص) پنجمین امام را به این گفتن خوانده‌اند. بعد این لقب از زبان مبارک رسول خدا (ص) به امام باقر (ع) داده شده است. 

درمورد لقب امام رضا (ع) هم پدرشان، امام کاظم (ع)، نقل می‌کنند از پدرشان امام جعفر صادق (ع) که امام کاظم (ع) می‌گویند پدرم زیاد می‌فرمود که در نسل تو عالم آل محمد (ع) است. سپس امام صادق (ع) می‌فرمودند: ای کاش من فهمیدن می‌کردم فرزند تو را. فهمیدن این نوشته زیاد سخت است که یک معصوم آرزو می‌کند که فهمیدن کند امام رضا (ع) را.

این همانند همان مسئله‌ای است که امام صادق (ع) در رابطه امام زمان (ع) می‌فرمایند که ای کاش او را فهمیدن می‌کردم. یعنی اشکار است که آن حضرت یک امتیازاتی دارد، یک کمالاتی دارد که این چنین درمورد او حرف های می‌شود.

در کل لقب عالم آل محمد (ع) از زبان دو معصوم، هم از زمان امام صادق (ع) و هم از زبان امام کاظم (ع)، بر امام رضا (ع) اطلاق شده است.

به این علت برای کشف هر رمزی از رموز عالم باید دست به دامان اهل بیت علیهم السلام شد که از بین آنها وجود مبارک امام رضا (ع) که به گفتن عالم آل محمد (ع) شناخته خواهد شد، زیاد پشتیبانی‌کننده و راهنمای راه اهل علم می باشند.

انتهای مطلب/