[ad_1]
به گزارش دانشجو
به نقل از دانشجو، حافظ شیرازی، شاعر بزرگ ایرانی به گفتن حافظ قرآن شناخته میشود. او به طور گستردهای از قرآن و آموزههای آن در اشعار خود منفعت برده و با مضامین دینی و معنوی آشنا بوده است.
در علم تفسیر، به روایتها و تفاسیر گوناگون از آیات قرآن اشاره میشود و حافظ به اذعان خودش، قرآن را با «چهارده روایت» میخوانده: «عشقت رسد به فریاد گر خود بسان حافظ/ قرآن ز بَر بخوانی با چهارده روایت»
منظور از روایت این است که به گفتن مثال، در برخی موارد یک آیه خاص امکان پذیر معانی متغیری در تفاسیر گوناگون داشته باشد. این روایتها میتوانند به نقل قولهای معصومین علیهمالسلام یا مفسران بزرگ اشاره داشته باشند که هر کدام در فهمیدن آیات قرآنی سهمی دارند.
حافظ این چنین در اشعار خود از زبان نمادین و ایهامی منفعت گیری میکند، به طوری که هر بیت میتواند معانی و تفاسیر متغیری داشته باشد. برای هر غزل یا بیت، بسته به نگاه و دانش فرد مفسر، میتوان چهارده یا زیاد تر برداشت و روایت گوناگون از مضمون شعر اراعه داد.
این تنوع در تفسیر ناشی از ترکیبهای معنایی، استعارهها، ایهامها و منفعت گیری از سمبلها در اشعار حافظ است که به اوج پیچیدگی زبانی و فکری میرسند. به همین علت، حافظشناسان و مفسران گوناگون، از دیدگاههای گوناگون اعم از عرفان، اخلاق، فلسفه تا زیباییشناسی ادبی، هر کدام برداشت خاص خود را از اشعار حافظ اراعه خواهند داد.
رهبر معظم انقلاب نیز در بیاناتی به اهمیت و جایگاه قرائت قرآن با 14 روایت توسط حافظ شیرازی، به گفتن یکی از حافظان قرآن کریم، اشاره میکنند:
انتهای مطلب/
دسته بندی مطالب
منبع