جهان پهلوان تختی مردی که در زمان نماند

چاپ خبر

امروز ۱۷ دیماه پنجاه و ششمین سالگرد اسطوره جوانمردی و مردم داری ورزش ایران می بود.

به نقل از خبرگزاری ورزش ایران(ایپنا)، جهان پهلوان غلامرضا تختی در پنجم شهریور سال ۱۳۰۹ درخانواده‌ای مذهبی و متوسط در محله خانی آباد تهران به دنیا آمد. رجب خان پدر تختی غیر از وی دو پسر و دو دختر داشت که همه آنها بزرگتر از رضا بودند.

تختی از۲۰سالگی کشتی را در باشگاه پولاد زیرنظر حبیب اله بلور اغاز کرد. وی در رقابتهای قهرمانی سرزمین طی سالهای ۱۳۲۹ تا ۱۳۳۸در وزنهای ۶-۷-۸ هشت بار قهرمان سرزمین شد؛ غلامرضا این چنین سه بار پهلوان ایران شد.

تختی در اولین وجود خود در تیم ملی در رقابتهای جهانی ۱۹۵۱ هلسینکی در وزن ۷۹ کیلوگرم صاحب مدال نقره شد. وی در اولین وجود خود در المپیک در رقابتهای ۱۹۵۲ هلسینکی با ناکامی روبه رو کوریدزه از شوروی به مدال نقره دست یافت اما افتخارات پهلوان بزرگ کشتی ایران در رقابتهای جهانی ۱۹۵۹ و ۱۹۶۱ و ۱۹۶۲ تهران، یوکوهاما و تولیدو با کسب ۲ مدال طلا و یک مدال نقره ادامه یافت.

تختی در رقابتهای المپیک ۱۹۵۶و۱۹۶۰ ملبورن و رم صاحب یک مدال طلا و یک مدال نقره شد. غلامرضا این چنین در بازیهای آسیایی ۱۹۵۸ توکیو به مدال طلا دست اشکار کرد. تختی آخرین بار در رقابتهای جهانی ۱۹۶۶ تولیدو دوبنده تیم ملی را به تن کرد.

غلامرضا تختی اولین کشتی گیر ایرانی است که موفق شد در ۳ وزن صاحب مدال بشود. وی این چنین پر افتخار ترین کشتی گیر تاریخ کشتی ایران در المپیک است. وایکینگ پالم سوئدی، عادل آتان ترک، بوریس کولایف روس، پیتر بیلر امریکایی، دیتریش آلمانی، ویحزیستیوک روس، عصمت آتلی ترک، حسن کنگور ترک، الکساندر مدوید بلاروس و احمد آئیک ترک با اهمیت ترین رقیبان تختی در ۱۴ سال وجود وی در عرصه بین الملی بودند.

تختی در لیست بهترینهای قرن فیلا در جایگاه سیزدهم قرار دارد و در رقابتهای جهانی۲۰۰۷ باکو نیز از وی بعنوان یکی از مشاهیر کشتی دنیا تشکر شد. وی در آبانماه ۱۳۴۵زندگی مشترک خود را اغاز کرد و بابک تنها یادگار تختی است. تختی سرانجام ۱۷دیماه سال ۱۳۴۶در حالیکه بابک ۴ماهه می بود در هتل آتلانتیک اسبق درگذشت.

بی شک آن چیزی که از تختی می توان او گفت این است که این مرد بزرگ در زمان نماند و بعد از ۵۶ سال از رفتنش تا این مدت هم یاد و خاطره او در بین مردم باقیمانده است.

در حقیقت وی تبلور آرزوهای یک ملت می بود. او سمبل تاریخ ماست مردی که درمیان مردم زیست و از بین مردم رفت و پیکرش در ابن بابویه شهر ری آرام گرفت؛ روحش شاد، یادش گرامی.